De Beemster voor de drooglegging
Kopergravure uit de 17e eeuw
|
In stijl met de opvattingen van de 17e eeuw werd na de drooglegging in 1612 De Beemster volgens een strak geometrisch patroon verkaveld. De nederzettingen van toen ontwikkelden zich tot een moderne gemeente, terwijl de structuur van zuivere vierkanten en kwandranten ongeschonden bleef. De Beemster verkreeg de status van werelderfgoed, vanwege die unieke verkaveling én vanwege het uitzonderlijke voorbeeld van een door de mens geschapen architectonisch ensemble en landschap. Aan deze status is ook de opdracht verbonden om de droogmakerij te behouden voor de toekomst. Over hoe een Werelderfgoed zich staande houdt in een steeds veranderende maatschappij en zich voorbereidt op de toekomst kunt u lezen in dit Infobulletin.
|
Toen de Verenigde Naties in 1972 het Verdrag van Parijs sloten, stond één doel voorop: het behoud van erfgoed dat van universele waarde is. Door toekenning van de status 'Werelderfgoed' beschouwt Unesco zo'n monument tot het collectieve erfgoed van de mensheid, al is het beheer ervan in handen van de lokale of nationale overheid. Het predikaat levert geen geld op, maar is een goed hulpmiddel voor het in stand houden van het gebied. In geval van bedreiging kan het werelderfgoed rekenen op (politieke) steun van Unesco.
Met de benoeming van Droogmakerij De Beemster tot Werelderfgoed werden de gemeente Beemster en Waterschap De Waterlanden* aangewezen als site-holders. Deze organisaties zijn verantwoordelijk voor het beheer en behoud van de droogmakerij. De wijze van management is vastgelegd in een convenant (overeenkomst) en is door beide partijen ondertekend. Het convenant handelt in de geest van Unesco. Uiteraard staat de structuur van de verkaveling centraal: deze moet nu en in de toekomst altijd zichtbaar zijn.
|
Naast bescherming, behoud en beheer van het landschap en de structuur worden ook de plichten van een Werelderfgoed, zoals voorlichting aan derden en educatie aan kinderen, nadrukkelijk genoemd. Het belangrijke van dit convenant is dat de gemeente en het waterschap zich nu én in de toekomst verplichten het werelderfgoed te conserveren, te behouden, te beheren en te exploiteren. De volgende generatie bestuurders kan zo verder De Beemster op een verantwoorde wijze ontwikkelen, oftewel volledig in overeenstemming met het doel dat de Verenigde Naties in de vorige eeuw voor ogen hadden toen het Verdrag van Parijs werd vastgesteld.
" Waterschap De Waterlanden gaat per 1 januari 2003 over in Hoogheemraadschap Hollands Noorderkwartier
|
